အိပ္စက္ေနတဲ့သူရဲေကာင္းေတြ – ပိုလန္ဒ႑ာရီ
Wladyslaw
Skoczylas (1883-1934)
ဥေရာပတိုက္မွာရွိတဲ့
ပိုလန္ႏိုင္ငံဟာ သူရသတၱိ ျပည့္၀တဲ့ သူရဲေကာင္းေတြရဲ႕ အမိေျမလို႔ ထင္ရွားပါတယ္။
ရဲစြမ္းသတၱိ ျပည့္၀တဲ့ သူရဲေကာင္းေတြဟာ ဘယ္ေတာ့မွ မေသဆံုးဘူး။ သူတို႔ဟာ
ပီဆာနာေတာင္ေျခက လိုဏ္ဂူႀကီးတစ္ခုထဲမွာ အိပ္စက္ အနားယူေနရင္းနဲ႔ ပိုလန္ႏိုင္ငံကို
ေစာင့္ေရွာက္ဖို႔ အသင့္ရွိေနတယ္လို႔ ပိုလန္လူမ်ိဳးေတြက ယံုၾကည္ၾကပါတယ္။တစ္ခါတုန္းကေပါ့ကြယ္။ “ပီဆာနာ” ေတာင္ေျခက ရြာကေလးမွာရွိတဲ့ ပန္းပဲဖိုထဲကို ေထာင္ေထာင္ေမာင္းေမာင္း လူတစ္ေယာက္ဟာ ျဗဳန္းစားႀကီး ၀င္လာသတဲ့။ ျမင္ေနက် ေတြ႔ေနက် မဟုတ္ေတာ့ ပန္းပဲဆရာႀကီးလည္း အံ့အားသင့္ သြားတာေပါ့။ အဲဒီ ဗလေတာင့္ေတာင္နဲ႔ လူစိမ္းဟာ ပန္းပဲဆရာႀကီးကို ဒီလို ေျပာလိုက္သတဲ့။
“ဒီမယ္ ပန္းပဲဆရာႀကီး။ ခင္ဗ်ားကို က်ဳပ္ အလုပ္တစ္ခု အပ္ခ်င္ပါတယ္။ ဒီအတြက္ တန္ဖိုးလက္ခ ထိုက္ထိုက္တန္တန္ ခ်ီးျမွင့္ပါမယ္။ ဒါေပမယ့္ ပါးစပ္ မဖြာနဲ႔ဗ်ာ။ ဒီအလုပ္ လုပ္တာကို သိုသိုသိပ္သိပ္ လုပ္ရမယ္။ ေနာက္ဆံုး ကုန္ကုန္ေျပာရရင္ ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဇနီးသည္ကိုေတာင္ မေျပာပါနဲ႔။”
ဒီလိုဆိုေတာ့ ပန္းပဲဆရာႀကီးကလည္း “ေကာင္းပါၿပီဗ်ာ .. မိတ္ေဆြရဲ႕ သေဘာအတိုင္း ျဖစ္ေစရပါမယ္လို႔ ျပန္ေျပာလိုက္သတဲ့။ ဒီေတာ့ အဲဒီလူစိမ္းဟာ သူ႔ရဲ႕ ကုတ္အက်ီထဲက ေရႊေခ်ာင္းတစ္ေခ်ာင္းကို ထုတ္ေပးၿပီး “ဒီေရႊေခ်ာင္းနဲ႔ ျမင္းသံခြာ လုပ္ေပးပါ” လို႔ ဆိုသတဲ့။ ပန္းပဲဆရာႀကီးဟာ အဲဒီေရႊေခ်ာင္းကို လံုထဲ ထည့္ၿပီး က်ိဳေတာ့တာေပါ့။ ေနာက္ေတာ့ တူကေလးနဲ႔ တတိန္တိန္ ျမည္ေအာင္ ထုၿပီး အဲဒီ ေရႊေခ်ာင္းကို ျမင္းသံခြာ လုပ္လိုက္သတဲ့။
ျမင္းသံခြာ လုပ္တာ ၿပီးသြားေတာ့ လူစိမ္းဟာ ပန္းပဲဆရာႀကီးကို “ကိုရွ္ခ်ိလိခ္စကား”ေတာင္ၾကားေဒသကို ေခၚသြားသတဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ ေတာထဲမွာ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာေအာင္ ေလွ်ာက္ၿပီးတဲ့ေနာက္မွာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ဟာ သစ္ရြက္ေတြ ေက်ာက္တံုးေတြနဲ႔ ဖံုးထားတဲ့ လိုဏ္ဂူႀကီးတစ္ခုရဲဲ႕ တံခါး၀ကို ေရာက္သြားေတာ့တာေပါ့ကြယ္။
လိုဏ္ဂူႀကီးထဲကေန ေရႊေရာင္အလင္းတန္းေတြ တဖ်ပ္ဖ်ပ္ လက္ေနသတဲ့။ ပန္းပဲဆရာႀကီးဟာ မ်က္စိက်ိန္းလြန္းလို႔ သူ႔ မ်က္လံုးေတြကို လက္နဲ႔ အုပ္ထားရတာေပါ့။ အေတာ္ၾကာၿပီးေတာ့မွ သူ႔ မ်က္လံုးေတြကို ဖြင့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ လိုဏ္ဂူထဲမွာ ခ်ပ္၀တ္တန္ဆာ အျပည့္ ၀တ္ထားတဲ့ စစ္သည္ေတာ္ေတြဟာ စစ္ခေမာက္ေဆာင္းထားတဲ့ ေခါင္းနဲ႔ ျမင္းကုန္းႏွီးေတြကို မွီၿပီး ႏွစ္ႏွစ္ၿခိဳက္ၿခိဳက္ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာကို ေတြ႔ရသတဲ့။ အိပ္ေပ်ာ္ေနတယ္ဆိုေပမယ့္ ဓားေတြ လွံေတြ ပုဆိန္ေတြကို လက္ထဲမွာ က်စ္က်စ္ပါေအာင္ ကိုင္ထားၾကသတဲ့ကြယ္။ အဲဒီ စစ္သည္ေတာ္ေတြနဲ႔ မလွမ္းမကမ္းမွာ စစ္ျမင္းႀကီးေတြကို ေတြ႔ရျပန္သတဲ့။ အဲဒီ စစ္ျမင္းႀကီးေတြကို အင္မတန္ ႏူးညံ့တဲ့ ျခံဳေစာင္နဲ႔ အုပ္ထားတယ္။ အဲဒီ စစ္ျမင္းႀကီးေတြကို ေရႊနဲ႔လုပ္ထားတဲ့ ျမင္းသံခြာေတြ တပ္ေပးထားကိုလည္း ေတြ႔ရျပန္သတဲ့။
လူစိမ္းဟာ ျမင္းႀကီးတစ္ေကာင္ရဲ႕ အနားကို သြားၿပီးေတာ့ “ဒီမယ္ ပန္းပဲဆရာႀကီး။ ဒါ က်ဳပ္ရဲ႕ ျမင္းပဲ။ အရင္တုန္းက တပ္ထားတဲ့ သံခြာကေတာ့ က်ိဳးသြားတယ္ဗ်ာ။ အခု ခင္ဗ်ား လုပ္လာတဲ့ ျမင္းသံခြာကို သူ႔ ေျခေထာက္မွာ တပ္ေပးပါ”လို႔ ဆိုလိုက္သတဲ့။ ဒီေတာ့ကာ ပန္းပဲဆရာႀကီးဟာ သူ လုပ္လာတဲ့ ျမင္းသံခြာကို ျမင္းႀကီးရဲ႕ ေျခေထာက္မွာ တပ္ဖို႔ ျပင္ရေတာ့တာေပါ့။ ျမင္းသံခြာကို မီးနဲ႔ အပူေပးၿပီး တပ္လိုက္တယ္။ ျမင္းႀကီးကေတာ့ အိပ္ေပ်ာ္ေနတာ မႏိုးဘူးတဲ့။ ဒီလိုနဲ႔ပဲ ျမင္းသံခြာ ရိုက္တဲ့ ကိစၥ ၿပီးသြားတာေပါ့ကြယ္။
ပန္းပဲဆရာႀကီးဟာ လူစိမ္းကို ဟုိဟာက ဘာလဲ။ ဒီဟာက ဘာလဲနဲ႔ ေမးခြန္းေတြ တစ္ခုၿပီး တစ္ခု ေမးျပန္သတဲ့။ လူစိမ္းက “ဒီလိုဗ်ာ ပန္းပဲဆရာႀကီးရယ္။ ေဟာဒီ လိုဏ္ဂူထဲမွာ ရွိေနတဲ့ စစ္သည္ေတာ္ေတြ အိပ္စက္ေနတာ ႏွစ္ေပါင္း ရာနဲ႔ ခ်ီေနပါၿပီ။ သူတို႔ဟာ တစ္ေန႔မွာ အိပ္စက္ေနတာက ႏိုးထလာမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ အဲဒီေန႔မွာ အင္မတန္ ျပင္းထန္တဲ့ မိုးႀကိဳးမုန္တိုင္းဟာ ေဟာဒီ ကမာၻေျမနဲ႔ ေကာင္းကင္ကို သြက္သြက္ခါေအာင္ တိုက္ခတ္ပါမယ္။ ထင္းရႈပင္ႀကီးေတြဟာ ႏွစ္ပိုင္းခ်ိဳးခံထားရတဲ့ မီးျခစ္ဆံေတြလို က်ိဳးပဲ့သြားပါလိမ့္မယ္။ ေဟာဟိုနားက ေက်ာက္တုံးႀကီးေတြဟာ ေတာင္ေအာက္ကို ၀ရုန္းသုန္းကား ျပဳတ္က်သြားပါလိမ့္မယ္။ အဲဒီ အခ်ိန္မွာ ေဟာဒီ လိုဏ္ဂူတံခါးႀကီး ပြင့္လာၿပီး အိပ္စက္ေနတဲ့ သူရဲေကာင္းေတြဟာ ျမင္းကိုယ္စီ စီးၿပီးေတာ့ အမိပိုလန္ႏိုင္ငံကို ကာကြယ္မယ့္ တရားေသာ စစ္ပြဲႀကီးကို ဆင္ႏြဲပါလိမ့္မယ္ လို႔ ေျပာလိုက္သတဲ့။
ဒီလိုနဲ႔ ျမင္းသံခြာ ရိုက္တဲ့ ကိစၥ ၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာ ပန္းပဲဆရာႀကီးဟာ လိုဏ္ဂူႀကီးထဲကေန ျပန္ထြက္လာရေတာ့တာေပါ့။ လူစိမ္းက ပန္းပဲဆရာႀကီးကို သူ႔ရြြာ ျပန္ေရာက္တဲ့ အထိ လုိက္ပို႔ပါတယ္။ ဒီလိုနဲ႔ ရြာနားကို ေရာက္ေတာ့ ဒီမယ္ ပန္းပဲဆရာႀကီး ေပးထားတဲ့ ကတိ တည္ပါေစ။ ဒီ အေၾကာင္းေတြ ဘယ္သူ႔ကိုမွ မေျပာပါနဲ႔ လို႔ ေသေသခ်ာခ်ာ မွာၿပီးေတာ့ ေရႊမႈန္ေတြ အျပည့္ထည့္ထားတဲ့ သားေရအိတ္ႀကီးကို ပန္းပဲလက္ခ အျဖစ္ ေပးလိုက္သတဲ့။ ေနာက္ေတာ့ အဲဒီလူစိမ္းဟာ ေတာထဲကို ျပန္၀င္သြားတာေပါ့။
ပန္းပဲဆရာႀကီးဟာ ပါးစပ္ သိပ္ဖြာတာပဲ။ ေပးထားတဲ့ ကတိကို တည္ေအာင္ မထိန္းဘူးကြဲ႕။ အိမ္ျပန္ေရာက္ေတာ့ သူ႔ မယားကို လုိဏ္ဂူႀကီး အေၾကာင္း ေျပာျပသတဲ့။ ၿပီးေတာ့ အိမ္နီးနားခ်င္းေတြကိုလည္း ေလွ်ာက္ေျပာသတဲ့။ ဒီလိုေျပာၿပီးတဲ့ ေနာက္မွာ သားေရအိတ္ထဲမွာ ထည့္ထားတဲ့ ေရႊမႈန္႔ေတြဟာ ဘာမွ တန္ဖိုးမရွိတဲ့ သဲမႈန္႔ေတြ ျဖစ္သြားတာေပါ့။ ပန္းပဲဆရာႀကီးဟာ ေတာထဲျပန္၀င္ၿပီး လိုဏ္ဂူႀကီး ရွိမယ့္ေနရာကို အႀကိမ္ႀကိမ္း လိုက္ရွာေပမယ့္ ဘယ္ေတာ့မွာ မေတြ႔ရပါဘူး။ ကတိမတည္ရင္ေတာ့ ဆံုးရႈံးမႈေတြနဲ႔ ၾကံဳရတာ ထံုးစံပါပဲကြယ္။
ေမာင္က်ပ္ခိုး ျပန္ေျပာသည္။
၁၃၇၄ ခုႏွစ္ ေတာ္သလင္းလျပည့္ေက်ာ္ ၁၄ ရက္ တနဂၤေႏြေန႔။ ခရစ္ႏွစ္ ၂၀၁၂ ခုႏွစ္ ေအာက္တိုဘာ ၁၄ ရက္။
